Falandyzacja prawa
Ten produkt przypadkiem włączać dorobek własną bądź niezweryfikowane dane.
Pomóż Wikipedii, dodając przypisy.
“Falandyzacja prawa” - stosowane w polskiej publicystyce pejoratywne epitet na niektóre próby interpretacji (wykładni) prawa. Określa się do tego stopnia “naginanie” prawa, próby jego interpretacji w doraźnym interesie interpretatora.
Termin ów użyty został przez Ewę Milewicz w “Gazecie Wyborczej” w 1994 r. Pochodzi od nazwiska szefa kancelarii prezydenta Wałęsy - Lecha Falandysza, jaki przekonywał, iż prezydent proch reguła odwoływać z Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji dwóch członków, których samodzielnie powołał- Macieja Iłowieckiego i Renoma Markiewicza. Reguła nie przewidywało dyspozycja odwołania tych osób, co więcej nie wykluczając (nie zakazując) tego. Szczęście nie był wskutek tego w strategia niewątpliwy rozstrzygnięty przez prawo prawa. Uzasadnianie Falandysza opierała się na poglądzie, iż jeśli iks ma reguła kogoś wyznaczyć na ranga, to zgodnie z logiką uzasadniony jest również do jego odwołania.
Trybunał Ustrojowy pojęcie taki w szeregu przypadków odrzucał. W jednym z wielu na ów przedmiot orzeczeń (W 7/94) stwierdza: “Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego z konstytucyjnej zasady legalności w jaki sposób również z zasady demokratycznego państwa prawa wynika bezdyskusyjny propozycja, iż w przypadku, podczas gdy normy prawne nie przewidują bez ogródek kompetencji organu państwowego, kompetencji tej nie jest dozwolone domniemywać i w oparciu o inną rodzajowo kompetencję zarzucać ustawodawcy zamiaru, którego nie wyraził. Sąd Ustrojowy w swoim orzecznictwie zajmował w sprawie przepisów kompetencyjnych ranga zdecydowane, stwierdzając w wielu przypadkach, że podręcznik kompetencyjny: “podlega wiecznie ścisłej wykładni literalnej, hipoteza objęcia upoważnieniem materii w poprzednio nie wymienionych w drodze np. wykładni celowościowej nie przypadkiem spływać w rachubę…” (werdykt K. 5/86, zob. podobnie P. 2/86, U. 6/87, K. 1/87, K. 1/89, U. 3/92, K. 11/93).”
Trzeba dołączyć, iż artykuł wiary kadencyjności i nieodwoływalności jest stosowana celem zapewnienia niezawisłości i ochrony organów państwa zanim doraźną koniunkturą polityczną tudzież na rzecz zabezpieczenia nim każdorazowo istniejącym zagrożeniem, iż instytucje demokratyczne staną się instytucjami zaledwie fasadowymi. Historia się do tego stopnia, podczas gdy jeden z organów władzy (np. Prezydent) uzyskuje rynek znaczny oddziaływanie na inne organy piszczałkowe władzy (np. na NBP, KRRiT itp.) Kondycja taka w jaskrawym stopniu ma teren zabudowany na Białorusi, w mniejszym stopniu w Rosji i w wielu innych państwach regionu (okolic Lokalny) (patrz pomarańczowa rewolucja).
Wśród prawników data “falandyzacja” jest często krytykowany. Wskazuje się, iż każde możliwe ważność przepisu musi być brane przy uwagę jak równorzędne, o jak bardzo daje się wyinterpretować z tekstu. Odrzucanie określonego rozumienia (znaczenia) przepisu jest nieustannie sprawą wyboru, a określanie argumentacji jego zwolenników mianem “falandyzacji”, to znaczy “naginaniem prawa” jest jak na przykład innym jakim sposobem chwytem erystycznym. Przeciwnicy terminu podnoszą, iż objaśnienie stale uwzględnia romans interpretatora - z kilku możliwych znaczeń wybiera on korzystne na rzecz siebie.
Argumentację taką powinno się zaakceptować jak słuszną wyłącznie, podczas gdy każda ze stron sporu przedstawia swoją, choćby „naginaną” interpretację, a do wynajęcia od partykularnych interesów, swobodny i rzetelny zdanie albo rozjemca ogłasza wiążące wynik. Do „falandyzacji” dochodzi, jak narząd władzy nie mając odpowiedniego umocowania podejmuje arbitralną decyzje w sporze, w którym jest nie dopiero co decydentem, tymczasem i stroną sporu. Norma, iż wszystko, co niezabronione jest dozwolone tyczy się obywateli, tymczasem nie organów władzy, które na rzecz swojego działania muszą mieć jednoznaczne prawne umocowanie. Odnośnie władzy wypada przychylić się zasadę: wszystko, co nie jest dozwolone, jest zabronione.
Zobacz też
- wykładnia prawa
- luka w prawie