Prawo

Zobacz parol termin w Wikisłowniku

Termin (łac. terminus - dyszel albo herb dzielący, zakończenie, postanowienie rozstrzygający) - wyraz wieloznaczne, oznaczające:

• w języku potocznym (1) - trudne dni, godzina, w którym informacja działanie powinna być wykonana,
• w języku potocznym (2) - pora nauki rzemiosła przez ucznia (terminatora) u majstra,
• w logice - nieznane formuła językowe, termin precyzowane za pomocą definicji,
• w nauce - termin bądź zespolenie wyrazów o precyzyjnie określonym znaczeniu naukowym, technicznym, gramatycznym itp.
• w niezupełnie - epizod przyszłe pewne, patrz również: terminy stanowcze, prekluzja.

Termin jest dozwolone również formułować w charakterze nazwę, o umownie ustalonym znaczeniu, przyporządkowaną do pojęcia wchodzącego w sfera zainteresowań określonej dziedziny: nauki, techniki, gospodarki, działalności zawodowej, działalności wychowawczej, sportu itp.

Terminem technicznym jest imię techniczna wymagająca definicji. Jednowyrazowe nazwy techniczne są stale terminami, dlatego że wymagają definicji. Odnosi się to do wyrazów prostych i złożonych.

Zbiór “terminów” (słownictwa) jakiejś dziedziny nauki, techniki to znaczy sztuki tworzy jej terminologię.

W nauce i technice obok formułowaniu terminów wypada respektować “zasad terminologicznych”. Zasady terminologiczne powinny być stwierdzeniami na tak duża liczba ogólnymi, ażeby mogły się zanosić do każdego przypadku objętego zakresem postępowania, w pobliżu czym każde z tych stwierdzeń powinno wyznaczać zdanie jednego z wielu możliwych wymagań. Każda z zasad terminologicznych powinna się zanosić dopiero co do jednego wymagania, tedy musi pani mieć ton kategoryczne tak bardzo, w jaki sposób jeśliby inne zasady nie istniały. Nie każdorazowo jest możliwe dokonanie wszystkich zasad zarazem, skoro pewne zasady mogą być sprzeczne z innymi. W takich przypadkach wypada pewnym zasadom podarować precedens zanim innymi.

Zasady terminologiczne przydatne w tworzeniu terminów technicznych sformułował Marian Mazur i zawarł m.in. w wydanej w 1961 roku książce pt. “Nazewnictwo techniczna”. Obejmują one 14 następujących zasad:

• powszechności – niedaleko tworzeniu terminologii nie powinno się adaptować tych nazw, które się obecnie rozpowszechniły,
• rodzimości – nazwy techniczne powinny być oparte na źródłosłowach rodzimych,
• międzynarodowości – nazwy techniczne powinny być zgodne co do źródłosłowów z nazwami mającymi rozpowszechnienie międzynarodowe,
• jednorodności – określenie powinna być utworzona czy też w całości ze źródłosłowów rodzimych, czy też w całości ze źródłosłowów obcych,
• logiczności – terminy techniczne powinny zaprzątać swoim brzmieniem możliwie najwięcej istotnych skojarzeń z odnoszącymi się do tych nazw definicjami,
• systematyczności – nazwom kilku pojęć równorzędnych powinna reagować miano pojęcia wprost nadrzędnego,
• zwięzłości – miano techniczna powinna włączać przed chwilą po jednej informacji na każdą okoliczność,
• jednoznaczności – imię powinna symbolizować właśnie jedno pojęcie,
• jednomianowości – przed chwilą jedna miano powinna symbolizować dane pojęcie,
• reproduktywności – miano powinna być oparta na źródłosłowie umożliwiającym generowanie nazw pochodnych,
• jednolitości – imię powinna obejmować etymologia łączny grupie nazw pojęć pokrewnych,
• operatywności – imię techniczna powinna być krótka i łatwa do wymawiania a nie nastręczać trudności w zestawieniu z innymi wyrazami,
• poprawności – miano techniczna powinna być zgodna z wymaganiami poprawności językowej,
• emocjonalności – nazwy techniczne nie powinny doprowadzać sprzeciwów uczuciowych, alias na nowo mówiąc, nazwy powinny się podobać.

Zobacz też

Zobacz nius w serwisie Wikinews na przedmiot nauki

• definicja
• definiens
• definiendum
• Marian Mazur
• nauka
• nazwa
• pojęcie
• pojęcie graniczne

Literatura

• Mazur M., Terminologia techniczna. PWT, Gród nad Wisłą 1961.
• Nowicki W., Podstawy terminologii. Ossolineum, Wrocław 1986.

Powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności wydają orzeczenia:

1. o niepełnosprawności,
2. o stopniu niepełnosprawności,
3. o wskazaniach do ulg i uprawnień.

Orzeczenie o niepełnosprawności partia rozstrzygający wydaje osobie, która nie ukończyła 16 roku życia, na propozycja wniesiony przez przedstawiciela ustawowego dziecka, chociaż rozstrzygnięcie o stopniu niepełnosprawności ekipa rozstrzygający wydaje osobie, która ukończyła 16 dwanaście miesięcy życia, na propozycja wniesiony przez osobę zainteresowaną ewentualnie jej przedstawiciela ustawowego. Wyrok o wskazaniach do ulg i uprawnień grupa rozstrzygający wydaje osobie, która ukończyła 16 dwanaście miesięcy życia i posiada jedno z następujących orzeczeń:

1. ważne rozstrzygnięcie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o:
   • całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji,
   • całkowitej niezdolności do pracy,
2. częściowej niezdolności do pracy,
3. ważne decyzja organu rentowego (ZUS, MSWiA, MON), wydane zanim 1 stycznia 1998 r. o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów,
4. ważne, wydane poprzednio 1 stycznia 1998 r. werdykt KRUS o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym.

Stopnie niepełnosprawności

Ustala się trzy stopnie niepełnosprawności:

1. znaczny,
2. umiarkowany,
3. lekki.

Orzeczenie ustalające wielkość niepełnosprawności stanowi ponadto podstawę do przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

Pokaźny stopień

Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy czy też zdolną do pracy tylko w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej ewentualnie długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

średni stopień

Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy lub zdolną do pracy wyłącznie w warunkach pracy chronionej ewentualnie wymagającą czasowej ewentualnie częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

Płynny stopień

Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w strategia pokaźny zredukowanie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje pojedynczy człowiek o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, czy też mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się wyrównać w sąsiedztwie pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze albo środki techniczne.

Osoby zanim 16 rokiem życia.

Osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, o ile mają naruszoną biegłość fizyczną bądź psychiczną o przewidywanym okresie trwania do góry 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby albo uszkodzenia organizmu, powodującą niezbędność zapewnienia im całkowitej opieki czy też pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w metoda górujący pomoc potrzebne osobie w danym wieku. Zatrudnianie osób niepełnosprawnych

Zaliczenie do znacznego bądź umiarkowanego stopnia niepełnosprawności osoby nie wyklucza potencjał zatrudnienia tej osoby u pracodawcy niezapewniającego warunków pracy chronionej, w przypadku uzyskania pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy o przystosowaniu przez pracodawcę stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Wojewódzki Partia ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie